Uroczystośc rozpoczęcia roku

Rozkład dzwonków

1. 8 05 - 8 50           5. 12 05 - 12 50

2. 8 55 - 9 40            6. 13 00 - 13 45

3. 9 50 - 10 35        7. 13 55 - 14 40

4. 10 55 - 11 40        8. 14 50 - 15 35

Prasa pisze o nas..

spauda

Mariusz Wojtkun - Pięć „Setek” z egzaminów

Mariusz Wojtkun

Dyplomy i podziękowania

Dip1

10 LAT GIMNAZJUM 2017

obchody_10_lecia_gimnazjum

Gimnazjum z lotu ptaka 2017

is_paukscio_skrydzio

Dzień otwartych drzwi (wideo) 2015

atviru_duru_video

Film o gimnazjum 2010

gymnasium video

 

istori1Ferdynand Ruszczyc urodził się 10 XII 1870 roku w Bohdanowie koło Wilna, zmarł w 30 X 1936 roku tamże. W 1890 rozpoczął studia prawnicze na uniwersytecie w Petersburgu; a następnie w latach 1892-1897 kształcił się w tamtejszej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem I. Szyszkina i A. Kuindżiego Malarskich motywów dostarczały mu liczne wyjazdy na Krym (1894, 1895), Rugię, Bornholm i południowe wybrzeże Szwecji (1896, 1897). W 1898 odbył podróż po Europie, zwiedzając Paryż, Brukselę, Wenecję, Lucernę, Berlin, Mediolan, Kolonię, Dunkierkę, Ostendę, Bazyleę, Lugano i Wiedeń. Po powrocie do kraju osiadł w rodzinnym Bohdanowie. W 1899, 1901 i 1902 wziął udział w wystawach ugrupowania "Mir Isskustwa"; w 1900 wstąpił do Towarzystwa Artystów Polskich "Sztuka", z którym regularnie wystawiał. Swe prace prezentował też na dorocznych ekspozycjach adeptów Akademii Petersburskiej (do 1900), oraz w warszawskim Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych (od 1899). W latach 1904-1907 współtworzył - wraz z Kazimierzem Stabrowskim, Xawerym Dunikowskim, Konradem Krzyżanowskim i Karolem Tichym - organizacyjne podwaliny Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie, w której objął posadę profesora. W roku akademickim 1907/1908 prowadził katedrę pejzażu w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. W 1908 wraz z Józefem Mehofferem zorganizował wystawę prezentującą polską sztukę w Wiedniu.
W 1908 roku przeniósł się do Wilna, gdzie porzucił malarstwo na rzecz intensywnej działalności pedagogicznej i organizacyjnej. Uprawiał grafikę użytkową, projektował plakaty, szatę graficzną czasopism i książek oraz kostiumy teatralne. Ponadto inscenizował "Lillę Wenedę" Słowackiego (1909), "Orlątko" Rostanda (1912), "Warszawiankę" Wyspiańskiego (1913), "Cyda" Corneillea (1924) i "Noc listopadową" Wyspiańskiego (1930). Brał udział w pracach komisji konserwatorskich oraz w obradach Komitetu Budowy Pomnika Adama Mickiewicza w Wilnie. Publikował artykuły na temat zabytków Wileńszczyzny. W okresie 1918-1919 przyczynił się do ukonstytuowania Wydziału Sztuk Pięknych na Uniwersytecie Stefana Batorego, gdzie powierzono mu obowiązki pierwszego dziekana.
W twórczości malarskiej Ruszczyca dominował czysty pejzaż, głównie zimowy i wiosenny. We wczesnych pracach widoczna jest fascynacja artysty morzem. Dojrzałe obrazy Ruszczyca, wyróżniają się stężoną ekspresją, nasyconą kolorystyką i bogatą fakturą. W widokach rodzimego krajobrazu - ujętych przez pryzmat emocji i nastroju - artysta oddał potęgę sił natury poddanych cyklicznym przemianom, wydobył moc żywiołów, które zdeterminowały ludzką egzystencję. Tak jak wielu polskich symbolistów Ruszczyc koncentrował uwagę na momentach przełomu, na wczesnej wiośnie i późnej jesieni, nasycając fragmentaryczne widoki leśnych strumieni mocnymi tonami barw i lśnieniem świetlnych refleksów. W dojrzałym malarstwie artysta znalazła pełne odzwierciedlenie miłość do rodzimej Wileńszczyzny, jej krajobrazów, wsi, zabytków i ruin.
Na gruncie grafiki artystycznej Ruszczyc podejmował eksperymenty z barwną akwatintą i dwubarwnym linorytem; był ponadto pionierem w dziedzinie fluoroforty, wykonując syntetyczne pejzaże o wąskiej gamie kolorystycznej.

Twórczość Ruszczyca:

VRSA  KLA   i0t820114  manovita  ecdl  erasmus+  olweus NEC emokykla